دیشب با یکی از مدیران دولتی ملاقات داشتم، صحبت از افزایش حقوق ها و درآمدهای بچه های سازمان فرهنگی و هنری شهرداری در دوره رحیم مشایی شد. این که بسیاری از کارمندان و کارکنان آن دوره، مشایی را جزو یکی از مدیران برجسته دولت به شمار می آورند و احتمالا حسرت کارشناسان و مدیران سازمان میراث فرهنگی را می خورند که هم اکنون زیر دست مشایی کار می کنند.
دوباره حالم از این که حقوق بگیرم به هم خورد.
دیروز داشتم وضعیت مالی خودم را نگاه می کردم؛ عمده دریافتی ماهانه ام و بهتر است بگویم همه آن از محل حقوقی است که از یک شرکت خصوصی می گیرم و برنامه یک سال آینده ام این است که خودم را از قید این ماجرا آزاد کنم.
اعقاد دارم که آنچه می تواند رهایی و آزادی واقعی را در پی داشته باشد، استقلال مالی است، نه به قول عده ای "داشتن مسکن". برای همین هم برنامه مالی آینده ام، رسیدن به نقطه استقلال مالی است. شاید به همین دلیل هم هست که حرف کسانی را که دعا می کنند «ان شاء الله خانه بخری» نمی فهمم. من تا زمانی که به استقلال مالی نرسم، خرید خانه، ماشین و هر بدهی دیگری را در برنامه هایم نخواهم گنجاند. زمانی می توانم از خرید این اقلام احساس آرامش کنم، که اسیر چرخه دورانی زندگی نباشم. هر روز مجبور نباشم مسیر خانه تا محل کارم را بروم برای این که دنبال پول در بیاورم. من کار خواهم کرد به خاطر خودم و کارم، نه به خاطر پول.
اعتقاد راسخ دارم که اگر یک برنامه ریزی صحیح مالی وجود داشته باشد، می توان به نقطه استقلال مالی رسید. تنها کافی است نخواهیم که در این چرخه تمام نشدنی بمانیم و برای رهایی از آن، برنامه داشته باشیم و به برنامه خود پایبند باشیم.
من از حدود دو سال پیش تصمیم گرفتم از این وادی خارج شوم و اکنون خوشحالم که برنامه هایم به آرامی در حال پیشروی است. به جرات هم می توانم بگویم اگر زندگی مشترک با همسرم نبود، هرگز راهی برای این رهایی نمی جستم. نیازی به آن نداشتم

چند روز پیش از یکی از آشنایان پرسیدم، چرا در اوقات فراغتت به کلاس زبان نمی روی؟ خیلی راحت پاسخ داد: از روی تنبلی.... بعد برای این که نشان دهد بهانه ای هم دارد، گفت: آخر نمی دانم به کدام کلاس زبان بروم. اما خودش هم می دانست که دارد بهانه تراشی می کند. همان روز با یکی از دوستانم در مورد سرمایه گزاری صحبت کردم و بهش پیشنهاد کردم که بخشی از پول هایش را به گردش بیاندازد، تا در آینده تا این حد نگران حقوق عقب افتاده اش نباشد. بدون لحظه ای مکث گفت: من که بلد نیستم چگونه و کجا سرمایه گزاری کنم؟
او به دلیل موقعیت شغلی اش، چند ماه حقوق عقب افتاده داشت و حالا ته حسابش خالی شده بود، او حاضر بود که به جای برنامه ریزی برای سرمایه گزاری، پول اندکی را که طی سال های گذشته پس انداز کرده است، ظرف مدت کوتاهی، برای پرداخت بدهی ها و خرج های روزانه اش تا ته بخورد.
او خودش چند سال پیش طرح ایجاد صندوقی را داده بود که هر عضو 2000 تومان به آن وارد کند و به وقت نیاز از آن استفاده کند. این ارقام کوچک 200.000 تومان شد و به پیشنهاد من در بازار بورس سرمایه گزاری شد. بعد از دو سال، ما 1.200.000 تومان داشتیم، بدون این که از آن برداشت کنیم یا پولی به آن وارد کرده باشیم.
او این ماجرا را می دانست، اما به محض این که شنیده بود بازار سهام خراب شده و چون خودش هم راهی بلد نبود، حاضر شده بود تمام آن پول را از دست بدهد.

خیلی از ما با این که برای نرفتن به کلاس زبان، نداشتن آدرس کلاس خوب را بهانه نمی کنیم، اما به راحتی به دلیل این که بلد نیستیم سرمایه گزاری کنیم، از سود هایی که می تواند نصیبمان شود چشم می پوشیم

من آمادگی آن را ندارم که به دلیل نادانسته هایم، هر روز تاوان پس بدهم

دیروز برای آخرین بار به عنوان صاحب خانه وارد خانه پدری ام شدم. وقتی از قاب دوربین به زوایای خالی شده خانه نگاه می کردم، یادم آمد که تصویری که امروز مقابل چشمانم نقش بسته، دیر یا زود به خاطره می پیوندد. وقتی صدای چلیک دوربین را شنیدم، صدایی در مغزم گفت: به آنچه دیر یا زود به خاطره ها می پیوندد، دل نبند.

مدت ها بود که بلااستفاده ماندن پول خانه، ذهنم را مشغول می کرد؛ اما حتی بی علاقگی همسرم به این خانه هم نمی توانست مرا وا دارد که خود را اجاره نشین کنم.
برای اولین بار یک کتاب مسیر زندگی مرا تغییر داد. «پدر پولدار، پدر بی پول» نوشته رابرت کیوساکی، ذهن مرا آماده ایجاد تغییری بزرگ در زندگی خصوصی ام کرد.
ظرف مدت کوتاهی بعد از خواندن کتاب، خانه را فروختم. کاری که هنوز هم خیلی ها آن را کار درستی نمی دانند. کم نیستند کسانی که می پرسند: کجا خانه خریدی؟
و تقریبا همه متعجب اند که چرا حماقت کرده ام و به جای خرید خانه جدید، اجاره نشین شده ام؟
ولی برای من، خانه ام دارایی محسوب نمی شد که بخواهم بیش از این نگاهداری اش کنم. برای من خانه بدهی بزرگی بود که داشت من را در خود فرو می برد. و هنوز هم عقیده دارم خانه برای هر کس بدهی به شمار می رود.
چند روز پیش این موضوع را برای یکی از دوستانم که می خواست با وام بانکی و قرض و کمی پس انداز خانه ای بخرد توضیح دادم که باز پس دادن این وام و قرض و هزینه نگهداری و بهینه سازی خانه اش بدهی محسوب می شود. البته تعجبی هم نکردم که شنیدم چند روز بعد خانه اش را معامله کرده است.

این روزها، که در خانه ای اجاره ای زندگی می کنم، خوشحالم که این فرصت را دارم تا در مورد دارایی های واقعی ام بهتر فکر کنم و آنها را درست سرمایه گزاری کنم.