شنیده ام که تگزاسی ها خوب بازی می کنند. خوب می برند، قشنگ هم می بازند. بردن قابل فهمه، اما خیلی طول کشید که بفهمم باختن قشنگ هم داریم.

دیشب طبق قرار هر دوشنبه، نشستیم به بازی، توی بازی پوکر، خیلی چیزها یاد گرفتم و دیشب نوبت این بود که یاد بگیرم می شه خوب هم باخت. وقتی برات اعداد و ارقام مهم نیستن، وقتی به بردن فکر می کنی، اما اون هم برات مهم نیست و داری یاد می گیری، دیگه اندوه و غم و عصبانیت و .... نمی گیرتت.

در مورد  نگزاسی ها شنیده ام که وقتی می بازند، چنان تعریف می کنند که خیال می کنی برده اند. اون ها بزرگ بازی می کنند. با شهامت بازی می کنند، با شهامت می برند و با شجاعت هم می بازند.

وقتی توی بازار سهامی، به قول تازه وارد ها می خواهی بورس بخری(یعنی یه مقدار سهام خرید کنی)، اگر شهامت یه تگزاسی رو نداشته باشی، وقتی قیمت ها هنوز بالا نرفته اند و کسی دنبال یه سهم نیست، جرات خرید نداری. می گذاری بگذرد و صبر می کنی تا مطمئن شوی قیمت سهم بالا می ره، بعد می خریش.... این، همون موقعی است که سهم دیگه هزار تا خریدار پیدا کرده و تو هم باید بری توی صف این خریدارها.

وقتی سهم گیرت می آد که دیگه ارزنده نیست و قیمت ها دیر یا زود شروع می کنن به پایین آمدن.

این موقع هم حاضر نیستی مثل یه تگزاسی عمل کنی. شجاعانه بگویی اشتباه کرده ای و سهم را بفروشی و  خلاص. اون قدر صبر می کنی که سهم ذلیل می شه و دیگه خریدار که نداره هیچ، عده زیادی هم توی نوبت اند تا سهم را به زور هم که شده بفروشند و نمی شه .

یه تگزاسی اگه اشتباه کنه، اگه ببازه، راحت ازش حرف می زنه، پس به راحتی هم می تونه زیان اش رو شناسایی کنه و خودش رو خلاص کنه.

توی زندگی ما، همه ما همین طوره. حتی اون هایی که معتقدند شانس ندارند، بار ها برامون اتفاقاتی می افته، که یک فرصته و باید ازش استفاده کرد. توی بازی پوکر، در حالی که یک آس توی دستاته و دو تا خال هم نام ریز داری . امیدت هم اینه که با گرفتن دو تا کارت اضافه، همنام هات می شن سه تا و با سه می تونی دو نفر زیر دستت رو ببری و کمی بالاتر بخونی. مگه چند بار اتفاق می افته که دو تا خال به درد نخورت رو رد کنی، و بعد دو تا خال جدیدت آس باشن و تو بشی فول... اما وقتی نمی فهمی که چقدر این اتفاق مهمه، به راحتی ازش می گذری و با یه بار دوبل خوندن، عددهای کمی رو از حریف هات می گیری. توی زندگی هم همینه، فرصت ها رو به راحتی از کنارشون رد می شیم و بهای خطر نکردنمون رو همیشه می پردازیم . همیشه همینیم که هستیم.

برای این که فردا این که امروز هستی نباشی، باید کارهایی را که تا امروز می کردی نکنی ؟

آیا حاضر به تغییر خودمان هستیم؟

"يك پسر 25-26 ساله چقدر كاشته بود كه در مراسم عزاداريش، صدها نفر آمده بودند و حاضر هم نبودند مجلس را ترك كنند؟"

اين ها را يك از اقوام آن مرحوم مي گفت. راست هم مي گفت، پسر مهربان و دوست داشتني و جذابي بود. به هيچ كس "نه" نمي گفت. اين ها كاشته هاي كمي نيست. اما دلم گرفت. خودش چقدر كاشته هاي خودش را برداشت كرد؟

وقتي خبر مرگ او را شنيدم، فكر كردم كه نمي توان زماني را براي زنده بودن و مرگ خودم تعيين كنم.

يك لحظه به زماني فكر كردم كه ديگر زنده نيستم، ديگر نيستم و ديگر مهم هم نيست كه چه اتفاقاتي خواهد افتاد. همان وقت بود كه با خودم عهد كردم آنچه مي خواهم، طوري بكارم كه بخش عمده اي اش را بتوانم قبل از مرگم برداشت كنم. بتوانم ببينم هستند كساني كه از مدرسه اي كه تاسيسش خواهم كرد فارغ التحصيل شده اند و هستند كساني كه تحت آموزه هاي آن مدرسه استقلال مالي دارند.

هفته ديگر اولين سمينار كوچك (17 نفره) سرمايه گزاري و ثروت آفريني را برگزار خواهيم كرد و اميدوارم مقدمه خوبي باشد براي تاسيس آن مدرسه.

هنوز مطالبم در اين آدرس قابل مشاهده است:

http://onyoureyes.blogspot.com/

پريشب كه باز داشتم با دوستانم پوكر بازي مي كرديم، متوجه شدم كه چقدر از مقدار زياد پول مي ترسم. روي ديگر اين ترس هم زماني است كه از باختن مي ترسي و هميشه نگران از دست دادن اش هستي.

اون شب بود كه جملات زير برام معني پيدا كرد:

اگه به نظرت يك ميليارد رقم زياديه، خوب نبايد توقع داشته باشي كه اين رقم رو به دست بياري –جالب ترين قسمتش اينه كه از خودت مي پرسي: يك ميليارد چي؟ ريال، تومان، دلار؟ بازي ذهن از همين جا شروع مي شه و نمي ذاره فارغ از همه اين ها اونچه كه دلت مي خواهد رو از طبيعت بگيري.

اگه فكر مي كني اين پول ها به دست ما نمي آد، خوب به دستت هم نخواهد آمد.

كم نمي شناسيم كساني را كه در سنين پيري هستند و دلشان مي خواهد كار نكنند و كمي استراحت كنند. اما وقتي صحبت از پول مي شود،  فكر مي كنند (و در جواني هم همين طور فكر مي كرده اند) كه اين پول ها به دست ما نمي آيد، يا پول را باعث فساد مي دانند و مي گويند شكر به همين كه هست.

اگه فكر مي كني پول خوبه اما فقط به اندازه اي كه دستم جلوي كسي دراز نشه، خوب چرا به چيزهاي بزرگ، مثل خونه و ماشين و ... فكر مي كني؟

شايد وقتي اين دو تا جمله كنار هم قرار مي گيرند، به نظر مسخره مي آيند. اما در زندگي شخصي مان، ‌لزوما كنار هم نيستند. لزوما هر وقت به چيزهاي بزرگ فكر مي كني، به اين فكر نمي كني كه من به اندازه رفع نيازهاي كوچكم پول مي خواهم. و حتما بلافاصله بعد از اين كه آرزوي بزرگت را مجسم كردي، يادت نمي آيد كه در مورد پول درآوردن چطور فكر مي كردي.

اگه به نظرت پول فقط يك وسيله است، خوب در همين حد هم خواهد ماند.

تا حالا شده دوستي نسبت به شما به عنوان يك ابزار براي رفع مشكل كوتاه مدتش نگاه كند و شما خوشتان بيايد؟ وقتي خودت خوشت نمي آيد، نبايد انتظار داشته باشي، نمادهاي ديگر طبيعت هم اين طور فكر كنند.

زندگي ما آينه افكار ماست. هر طور كه فكر كنيم به ما بازخواهد گشت. پول هم فقط يك نماد در طبيعت است. هر فكري راجع به آن بكنيم، به خودمان بازخواهد گشت.

پول نماد ارزش هايي است كه در زندگي به دنبال به وجود آوردن آن ها هستيم.

اگر اينطوري بهش نگاه كنيم،‌ برايمان، به وجود هم خواهد آمد.

حالا امتحان كنيد، فكر كنيد كه از فردا مي خواهند همه حساب بانكي تان را از شما بگيرند. آيا راحت ازکنارش مي گذريد.... كمي آرمان گرايي و آرزوهايي كه راجع به افكار و احساساتتان دارید را كنار بگذاريد و با خودتان صادق باشيد: چقدر نگران مي شويد؟ چقدر به آن وابسته هستيد؟ به همان اندازه از رشد پول و ثروت براي خودتان جلوگيري مي كنيد.

پول حاصل فرايندي هوشمند در طبيعت است كه اگر به آن پي ببريم، جريان حركتش، بي آن كه از جاي ديگري كاسته شود، به سوي شما گشوده خواهد شد.

اگر مي خواهيد براي اين موضوع كاري كنيد، هر طور كه دوست داريد شروع كنيد. اما نمي توانيد فقط بخوانيد و قبول كنيد(اگر قبول داشته باشيد) و منتظر بمانید، ترس ها و نگراني ها و بي تفاوتي هاي چندين و چند ساله، ناگهان رختش را بردارد و برود. من بازي خودم را مي كنم و الان كمي جرات پيدا كرده ام كه خطر كنم و ببازم

شما هم حاضريد؟