شکلات تلخ رو خیلی دوست دارم. به خصوص وقتی کسل و بی حوصله می شم، تنها چیزی که بهم احساس خوبی می ده خوردن چند تیکه شلات 75 تا 80 درصده. درصد پایین تر، احساس سوسولی بهم می ده. 90% هم یه بار خوردم که حس کردم گلوم داره درد می گیره از تلخی.

اما وقتی بی حوصلگی ام از اینه که برای خرید یه تیکه شکلات تلخ هم باید محتاط باشم، چون ممکنه پول برای چیزهای دیگه کم بیارم، بیشتر بی حوصله می شم.

گفت و گوهام، هیچ وقت اینقدر از سر کمبود نبوده، ولی نمی خوام خودم رو سانسور کنم.

 این بخش از خاطرات بچگی ام رو هم اصلا دوست نداشتم، وقتی که فکر می کردم فقط منم که مراقب جیب بابامم و دایم باید نخوام چیزهایی رو که خیلی دوست دارم.